In memoriam. 28 juli jongstleden werd aanloopkonijn Swiffer dood aangetroffen door vrijwilliger Elise. Het is niet duidelijk waar ze aan overleden is; ze was voor zover bekend in gezonde en ook gelukkige toestand. Ook niet vast staat hoe oud ze was. Ze heeft ruim een jaar op de dierenweide geleefd.
Swiffer werd door Lars en Arend begraven op de dierenweide.
Het is zover! Ook dankzij de inspanningen van architectuurhistorica Bettina van Santen heeft het Utrechtse college groen licht gegeven voor de monumentenstatus voor ons park. Hierdoor is de zekerheid vergroot dat ook toekomstige generaties van het park kunnen genieten.
Het bericht op RTUtrecht.nl:
UTRECHT – Op verzoek van Stichting Park Oog in Al wordt het park in de gelijknamige Utrechtse wijk een gemeentelijk monument. Dat heeft het college van B en W besloten.
“Het Park Oog in Al is van algemeen cultuurhistorisch belang als voorbeeld van een stadspark in landschapsstijl daterende uit de eerste helft van de twintigste eeuw, met bijbehorende karakteristieke aanleg en (boom)beplanting”, schrijft het stadsbestuur aan de gemeenteraad. Het park werd in de jaren ’30 aangelegd als onderdeel van de wijk Oog in Al.
In het park staan het landhuis Oog in Al en de bijbehorende theekoepel die al zijn beschermd als rijksmonument. Ook staan er een voormalige koetsierswoning en een bunker uit de Tweede Wereldoorlog. De bunker is al gemeentelijk monument.
Door het hele park aan te wijzen als monument, blijft de context van de gebouwen behouden, aldus de gemeente. Er wordt nog een besluit genomen over de status van de koetsierswoning, die in particulieren handen is. Dat is nu geen monument.
Het park blijft openbaar toegankelijk. Voor het gebruik en onderhoud wordt nog een beheerplan opgesteld.
27 juni, vanaf 9.30 uur, is er weer een snoei- en schoonmaakochtend gepland. Het hek staat open, de koffie staat klaar, bij de ingang van de dierenweide.
Op een snoei- en schoonmaakochtend pakken vrijwilligers de te onstuimige struiken en planten aan en maken plaats voor nieuwe. En lopen met vuilniszakken door het park voor de toch noodzakelijke extra opruimactie.
Deze keer doen we het samen met de gemeente:
Geef je op via onderstaand formulier, zodat we weten op hoeveel mensen we kunnen rekenen.
Net als vorig jaar wordt ook dit jaar weer meegedaan aan de Groen Moet je Doen dag. Op 14 juni is er in heel Utrecht aandacht voor zelfbeheerprojecten en natuurlijk ook bij ons. Het Groen Moet je Doen-project in heeft over de hele stad bereik.
Op 14 juni kan iedereen meedoen aan de volgende activiteiten:
Alles begint op het pleintje bij de dierenweide….
Het bronzen meisje buigt zich naar voren en stopt haar handen tussen haar bovenbenen. Alsof ze zich heel erg verheugt, maar zich ook een beetje schaamt. Het eerste komt misschien door het mooie weer, het andere door de mannen van de plantsoenendienst die naast haar staan te werken. De bloesem achter haar kleurt dieproze.
De mannen wieden het onkruid. De onkruidwieder komt verheugd naar mij toe als ik een foto van hem maak: “Vind je mij de moeite waard?”, vraagt hij opgewekt. Ik vind hem zeker de moeite waard. Mensen die het park zo mooi bijhouden, sluit ik in mijn hart. Hij vertelt trots dat ze de bosjes flink hebben uitgedund, zodat het minder aantrekkelijk is voor zwervers om er te zitten. En dat klopt, want er is geen zwerver te bekennen. Wel een vader die daar zit met twee kleine kinderen. Aan de rand van de Meijsterlaan gaan ze de bosjes nog uitdunnen. Hij vindt een ‘open karakter’ bij het park passen. Is ook veiliger voor vrouwen – knipoog naar mij. Of dit de echte reden is waarom ze de bosjes zo uitdunnen, waag ik te betwijfelen. De oplevering van de nieuwe appartementen zal daar ongetwijfeld ook een rol in spelen. Tevreden kijken we samen rond: het park zoals het park bedoeld is.
Op dat moment komen twee Marokkaanse mannen op een scooter het park binnenrijden. Harde muziek verstoort de serene rust. Ze drinken uit blikjes en maken foto’s van elkaar. Ze hebben lol. Ik loop naar ze toe en maak een draaiende beweging met mijn hand, zo van: mag het wat zachter? Ze zetten terstond de muziek uit en poseren zich breed voor mij. Als ik een foto van ze maak, tonen ze zich achterdochtig: waarom heb jij die foto nodig? Op dat moment komt er een politiewagen aangereden. Ik zeg tegen ze dat ze me dankbaar mogen zijn, dat ze anders een bekeuring voor geluidsoverlast hadden gekregen. Ze maken dankbaar een buiging en vergeten de foto.
Langs de herten en over het grasveld loop ik naar huis. Het gras lijkt wel een knollenveld. Het krijgt eindelijk eens twee weken rust nu de kinderen van de Dominicus vakantie hebben. Geen 140 spelende kinderen. Het speeltuintje is vol met kleine kinderen, moeders, vaders, opa’s en oma’s. Een goed begin van deze prachtige lentemaand. Ik snap het meisje, het voorjaar is de tijd van verheugen. De schaamte laat ik maar even achterwege. Ik sta per slot van rekening ook niet naakt in het park te poseren…
